سروده‌ای در وصف پرسنل نیروگاه

ازدرد چه دانی توکه بیمارنبودی
درمعرض امواج زیانبار نبودی
درخواب خوشی تابه سحرگاه توهرشب
درصنعت برق بهره بردار نبودی
درعید وعزا شادی و غم جمعه وتعطیل
درکارخودت شیفت به اجبارنبودی
تاآنکه بچرخد به یدت صنعت کشور
آن عاشق ودیوانه‌ی این کارنبودی
تحریک شود بار بگیرد ژنراتور
آشفته، سراسیمه توصدبارنبودی
تااینکه تو تولیدکنی چند مگاوات
شب تابه سحر یکسره بیدارنبودی
آماده‌ی تعمیر به هنگام اورهال
هرلحظه توباجعبه‌ی ابزارنبودی
باآهن والوار تو هرچیز بسازی
نقاش وفلزکارو تو نجارنبودی.
چون تکیه به بازوی خودت هیچ نکردی
وابسته به هر کشورو اغیار نبودی
دربطن خطر بادل و جانت ندویدی
درمعرض هرصوت دل آزار نبودی
باحادثه‌ای ازتن وجانت نگذشتی
پرپرشده، چون "حیدر"همکارنبودی
درگرمترین روزتودرمعرض مشعل
درسوز زمستان ته انبار نبودی
باگاز کلر، سودو نمک، پمپ اسیدی
درنیمه‌ی شب دست به آچارنبودی

محلول بسازی بشودحنجره ات سرخ
در معرض صد عنصر فرار نبودی
هرفیلتری را تو که احیاء نکردی
در روغن ومازوت توگرفتار نبودی
باآهک وفسفات، و یا آب خورنده
همراه تو درنیمه شبی تار نبودی
باران بزند نیمه شب آماده به هرجا
بردوش توبا کف کش سیارنبودی
باسر نفتادی توشبی داخل منحول
ازدرد تو پیچیده چو یک مارنبودی
ازجان نگذشتی نشدی عاشق کارت
از دردو مرض یکسره سرشارنبودی
صد درد خودم چاره وپرمیت ندارد
افسوس ندیدی وپرستار نبودی
صد زخم خودت راتوفراموش نکردی
باکار خودت یارو وفادار نبودی
هرگزنسپردی به خدایت زن و فرزند.
زیرا که توبادلهره شبکار نبودی
درچهره‌ی فرزند ندیدی غم و وحشت
شرمنده‌ی آن کودک تب دار نبودی
هرگز ننشستی سریک سفره‌ی خالی
بازیچه‌ی هر رند و طلبکار نبودی
هرسال چو من خانه به دوشی نکشیدی
آواره‌ی هرکوچه وبازار نبودی
دوراز پدرت مادر و هم شهرو دیارت
درحسرت یک لحظه‌ی دیدار نبودی
تنها نشدی درک کنی درد دلم را
هرنیمه شبی تکیه به دیوار نبودی

سیلی نزدی بر رخ خود سرخ بماند
درنیمه‌ی هرماه بدهکارنبودی
بی مزد دهی برق به هرخازن وسلفی
در دور تسلسل چو مگا وار نبودی
دلداده نبودی نشدی عاشق کارت
جزدرطلب درهم و دینار نبودی
هرگز نکنی درک تواین کارگران را.
چون "کارگری"مظهرایثار نبودی

 

تقدیم به دست‌های پینه بسته‌ی کارگران واقعی همکاران مظلومم در نیروگاه‌های تولید برق استان سیستان و بلوچستان
(گازی کنارک، بخار ایرانشهر، گازی بمپور، گازی زاهدان)