تاثیر جنگ امریکا و ایران بر آینده انرژی‌های تجدیدپذیر در غرب آسیا
به گزارش برق نیوز، با شروع جنگ نامشروع آمریکا و اسراییل علیه ایران و تشدید تنش‌ها، محیط امنیتی منطقه‌ای وارد فاز جدیدی شده است چرا که پیامد‌های این فاز جدید تنها به تخریب فیزیکی محدود نمی‌ماند؛ بلکه از طریق افزایش ریسک، اختلال در زنجیره تأمین، تغییر الگو‌های تقاضا و جهت‌گیری سیاست‌های انرژی، می‌تواند به شکل مستقیم و غیرمستقیم بر سرنوشت انرژی‌های تجدیدپذیر اثر بگذارد. در این شرایط، انرژی‌های تجدیدپذیر به‌ویژه آن دسته که نصب سریع‌تر، مقیاس کوچک‌تر و قابلیت تاب‌آوری بالاتر دارند ممکن است از گزینه‌ای برای کاهش کربن به متغییر تاثیرگذار در امنیت انرژی تبدیل شوند.
در جنگ‌های مدرن، تهدید‌ها معمولاً شبکه‌های حساس انرژی، لجستیک سوخت، مراکز فرماندهی و زیرساخت‌های حیاتی را هدف قرار می‌دهند. این یعنی تصمیم‌گیری برای انرژی به‌جای اینکه صرفاً بر مبنای هزینه تولید، بازار برق یا اهداف اقلیمی باشد، ناگزیر با مفهوم آسیب‌پذیری هم‌ارز می‌شود. در نتیجه، سیاست‌گذاران در ایران و منطقه ممکن است به سمت فناوری‌هایی متمایل شوند که:
- قابلیت تداوم کار در شرایط اختلال را افزایش می‌دهند،
- وابستگی به تعداد محدود تک‌نقطه‌های حساس را کاهش می‌دهند،
- امکان جبران سریع را در کوتاه‌مدت فراهم می‌کنند.
با تشدید تنش‌ها در میانه این جنگ، اثر امنیتیِ تنش‌ها بر انرژی منطقه‌ای به شکل اختلال زنجیره حیاتی بروز کرده است به این معنا که وقتی خبر‌ها از هدف قرار گرفتن یا مختل شدن زیرساخت‌های نفت، گاز، LNG و حتی گلوگاه‌های صادرات/ترانزیت در حاشیه خلیج فارس می‌آید، کشور‌هایی مثل قطر و امارات که نقش محوری در صادرات LNG و خوراک صنعتی دارند با یک مسئله سیاستی روبه‌رو می‌شوند: حفظ تداوم عملیات در برابر وقفه‌های ناگهانی و ریسک‌های تلافی‌جویانه.
در نتیجه، منطق برنامه‌ریزی انرژی در این کشور‌ها از بهره‌برداری بهینه در شرایط عادی به سمت طراحی برای استمرار خدمت در شرایط اختلال جابه‌جا شده است بنابراین تجدیدپذیرها (به‌ویژه خورشیدی در مقیاس شهری/صنعتی و کاربری‌های حیاتی) نه به‌عنوان جایگزین کامل، بلکه به‌عنوان جزء پشتیبان شبکه برای کاهش اثر خاموشی و نیز برای حمایت از بخش‌هایی که انرژی مصرفی‌شان به تداوم عملیات وابسته است، وارد اولویت می‌شوند.
در همین چارچوب، عربستان نیز با حساسیت بیشتر به امنیت زنجیره سوخت و صنایع پایین‌دستی به‌ویژه واحد‌های پتروشیمی و زیرساخت‌های مرتبط با صادرات به سمت راهکار‌های تاب‌آور حرکت می‌کند: یعنی اولویت دادن به راه‌حل‌هایی که در صورت اختلال در شبکه یا لجستیک، اجازه بدهند بخشی از بار حیاتی همچنان پوشش داده شود.
گزارش‌های مرتبط با آسیب‌دیدگی یا توقف‌های کوتاه‌مدت نیروگاه‌محور ناشی از تهدید‌های منطقه‌ای، عملاً به دولت‌ها و اپراتور‌ها پیام می‌دهد که اتکا به چند مرکز بزرگ می‌تواند هزینه امنیتی بالایی داشته باشد و بنابراین معماری پراکنده‌تر تولید/پشتیبانی تجدیدپذیر همراه با مدیریت بار و ذخیره/پشتیبان برایشان گزینه مطلوب تری خواهد بود.
همچنین برای کشوری، چون کویت که با حساسیت مستقیم به امنیت انرژی، تاسیسات ساحلی و زیرساخت‌های آب و صنعت است، پیامد اصلی این تهدید‌ها افزایش ریسک عملیات روزمره است به این معنا که حتی اگر حمله مستقیم به تمام زنجیره برق رخ ندهد، اختلال‌های پی‌درپی در بخش انرژی و صادرات می‌تواند روی کارکرد‌های حیاتی مثل آب‌رسانی، تصفیه و خدمات شهری اثر بگذارد و در نتیجه فشار سیاستی برای تاب‌آوری را بالا ببرد؛ بنابراین به نظر می‌رسد در سطح منطقه، آنچه در عمل دیده می‌شود این است که توسعه انرژی پاک از حالت پروژه‌های صرفاً بلندمدت اقلیمی به سمت پروژه‌های کوتاه‌فاز، قابل فازبندی و نزدیک به مصرف سوق پیدا خواهد کرد، پروژه‌هایی که بتوانند به جای گرفتار شدن در ریسک‌های قراردادی و اجراییِ پروژه‌های بزرگ، در قالب سبدی از نصب‌های محلی (به‌ویژه روی ساختمان‌های عمومی، تاسیسات خدماتی و واحد‌های صنعتی حساس) نقش کاهش خسارت اختلال شبکه را بازی کنند.
از ارسال دیدگاه های نا مرتبط با متن خبر، تکرار نظر دیگران، توهین به سایر کاربران و ارسال متن های طولانی خودداری نمایید.
لطفا نظرات بدون بی احترامی، افترا و توهین به مسئولان، اقلیت ها، قومیت ها و ... باشد و به طور کلی مغایرتی با اصول اخلاقی و قوانین کشور نداشته باشد.
در غیر این صورت، «برق نیوز» مطلب مورد نظر را رد یا بنا به تشخیص خود با ممیزی منتشر خواهد کرد.