عربستان شهر گردشگری «دریای سرخ» را با خورشید و ذخیره ساز روشن کرد

به گزارش برق نیوز،  پروژه انرژی «دریای سرخ» در ساحل غربی عربستان سعودی از ۶ سپتامبر ۲۰۲۶ وارد بهره‌برداری تجاری شده است؛ پروژه‌ای که با ترکیب نیروگاه خورشیدی، سامانه ذخیره‌سازی باتری و شبکه مستقل، الگوی متفاوتی از تأمین برق برای یک مجموعه بزرگ گردشگری را به نمایش گذاشته است.

بر اساس اعلام شرکت ACWA Power، این پروژه با ۳۴۰ مگاوات ظرفیت تولید خورشیدی و ۱۲۲۷ مگاوات‌ساعت ظرفیت ذخیره‌سازی باتری، برق مورد نیاز مقصد گردشگری دریای سرخ را بدون اتصال به شبکه ملی برق عربستان تأمین می‌کند.

خورشید در روز، باتری در شب

هسته اصلی این سامانه، ترکیب تولید خورشیدی و ذخیره‌سازی انرژی است. در ساعات تابش خورشید، بخشی از برق تولیدی مستقیماً مصرف و بخش دیگر در باتری‌ها ذخیره می‌شود تا با کاهش تولید خورشیدی، انرژی ذخیره شده وارد مدار شود.

به این ترتیب، ذخیره‌ساز باتری امکان استفاده از بخشی از انرژی خورشیدی تولیدشده در طول روز را در ساعات عصر و شب فراهم می‌کند و نقش مهمی در تأمین برق پیوسته یک شبکه مستقل دارد.

ظرفیت ۱۲۲۷ مگاوات‌ساعتی باتری، این پروژه را به یکی از بزرگ‌ترین سامانه‌های ذخیره‌سازی انرژی خارج از شبکه در جهان تبدیل کرده است.

تأمین برق فرودگاه و هتل‌ها بدون شبکه سراسری

برق تولید شده در این شبکه مستقل برای مجموعه متنوعی از بار‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد؛ از جمله هتل‌ها، فرودگاه بین‌المللی دریای سرخ، مراکز لجستیکی، محل استقرار کارکنان، ناوگان حمل‌ونقل برقی و تأسیسات عمومی.

بنابراین، سامانه انرژی این مجموعه تنها وظیفه تولید برق را بر عهده ندارد، بلکه باید تأمین پایدار بار‌های مختلف و زیرساخت‌هایی با اهمیت متفاوت را در یک شبکه مستقل مدیریت کند.

باتری؛ بخشی از شبکه، نه فقط مخزن برق

یکی از نکات فنی قابل توجه در این پروژه، نقش ذخیره‌ساز‌ها در پایداری شبکه است.

باتری‌های پیشرفته با قابلیت‌های کنترلی از جمله Grid-forming می‌توانند در شبکه‌های مستقل در تنظیم ولتاژ و فرکانس و حفظ پایداری شبکه نقش داشته باشند.

در چنین معماری‌ای، باتری صرفاً محلی برای ذخیره انرژی نیست؛ بلکه به یکی از اجزای مؤثر در عملکرد شبکه تبدیل می‌شود.

فراتر از برق؛ انرژی، آب و سرمایش در یک مجموعه

پروژه دریای سرخ صرفاً به تولید و تأمین برق محدود نمی‌شود و مجموعه‌ای از خدمات زیرساختی را نیز دربرمی‌گیرد.

بر اساس اطلاعات رسمی منتشرشده، این پروژه شامل تأسیسات آب‌شیرین‌کن با ظرفیت مجموع حدود ۳۲ هزار و ۵۰۰ مترمکعب در روز، تصفیه‌خانه فاضلاب با ظرفیت حدود ۱۶ هزار مترمکعب در روز و سامانه سرمایش مرکزی با ظرفیت حدود ۳۲ هزار و ۵۰۰ تن تبرید است.

به این ترتیب، تولید انرژی و تأمین بخشی از خدمات حیاتی شهری در قالب یک ساختار یکپارچه توسعه یافته است.

پروژه‌ای با سرمایه‌گذاری بیش از ۳ میلیارد دلار

این پروژه توسط کنسرسیومی به رهبری ACWA Power و با مشارکت شرکت‌هایی از جمله SPIC Huanghe Hydropower و Saudi Tabreed توسعه یافته و شرکت SEPCO III نیز در بخش EPC آن مشارکت داشته است.

ارزش رسمی پروژه حدود ۳.۰۸۳ میلیارد دلار اعلام شده و توسعه آن بر مبنای یک قرارداد بلندمدت ۲۵ ساله انجام شده است.

کاهش انتشار کربن

استفاده از انرژی خورشیدی و ذخیره‌سازی باتری، وابستگی این مجموعه به منابع فسیلی را کاهش می‌دهد.

بر اساس اعلام ACWA Power، بهره‌برداری از این سامانه می‌تواند سالانه حدود ۶۰۰ هزار تن انتشار دی‌اکسیدکربن را کاهش دهد.

یک تجربه متفاوت در توسعه شبکه‌های مستقل

اهمیت پروژه دریای سرخ صرفاً در ظرفیت ۳۴۰ مگاواتی نیروگاه خورشیدی آن نیست؛ بلکه در ترکیب تولید تجدیدپذیر، ذخیره‌سازی، شبکه مستقل و مدیریت بار در مقیاس یک مجموعه بزرگ شهری و گردشگری است.

در مدل سنتی، برق در نیروگاه‌های متمرکز تولید و از طریق شبکه انتقال و توزیع به مصرف‌کنندگان منتقل می‌شود؛ اما در این پروژه، تولید برق در نزدیکی محل مصرف، ذخیره‌سازی و مدیریت تأمین انرژی در یک شبکه محلی و مستقل انجام می‌شود.

این مدل می‌تواند برای مناطقی که توسعه شبکه سراسری در آنها با محدودیت فنی یا اقتصادی مواجه است، مورد توجه قرار گیرد.

از جزیره و معدن تا مراکز حیاتی

تجربه پروژه دریای سرخ می‌تواند از منظر برنامه‌ریزی صنعت برق، نمونه‌ای برای بررسی کاربرد میکروگرید‌های مبتنی بر انرژی تجدیدپذیر و ذخیره‌سازی باشد.

جزایر، مناطق دورافتاده، معادن، شهرک‌های صنعتی، مراکز داده، فرودگاه‌ها و برخی زیرساخت‌های حیاتی از جمله حوزه‌هایی هستند که می‌توان در آنها ترکیب خورشیدی، ذخیره‌ساز باتری و شبکه مستقل را مورد مطالعه قرار داد.

همچنین توسعه ذخیره‌ساز‌ها در کنار منابع تجدیدپذیر می‌تواند امکان انتقال بخشی از انرژی تولیدشده در ساعات دارای تابش بالا به ساعات اوج مصرف را فراهم کند.

شبکه برق در حال تغییر است

پروژه «دریای سرخ» نمونه‌ای از روندی است که در آن مرز میان نیروگاه، ذخیره‌ساز و شبکه در حال تغییر است؛ به‌گونه‌ای که تولید برق، ذخیره‌سازی انرژی و مدیریت بار می‌توانند در یک ساختار واحد کنار یکدیگر قرار گیرند.

این تجربه نشان می‌دهد توسعه منابع تجدیدپذیر، در کنار افزایش ظرفیت تولید، نیازمند توجه همزمان به ذخیره‌سازی انرژی، انعطاف‌پذیری شبکه، مدیریت مصرف و تاب‌آوری سیستم است.

در این مدل، باتری از یک تجهیز جانبی نیروگاه فراتر می‌رود و به یکی از اجزای اصلی معماری شبکه برای تأمین برق پایدار در ساعات مختلف شبانه‌روز تبدیل می‌شود.